Incoterm tego nie rozstrzyga, a umowa nie może przenieść obowiązku. DDP, DAP, EXW i pozostałe formuły określają, kto płaci za fracht, kto ponosi ryzyko i kto dokonuje odprawy celnej. Status producenta na podstawie art. L. 541-10 kodeksu ochrony środowiska wynika z zupełnie innego kryterium: kto w ramach działalności zawodowej jako pierwszy wprowadza produkt na rynek francuski. Przy sprzedaży DDP francuskiemu dystrybutorowi, który następnie odsprzedaje, producentem nadal jest dystrybutor. Przy sprzedaży DDP bezpośrednio francuskiej firmie, która używa towarów, to Państwo są pierwsi na rynku — więc są Państwo producentem, a bez siedziby we Francji potrzebują Państwo przedstawiciela na podstawie art. L. 541-10-9-1.Źródła (2)ADEMEADEME — których producentów obejmują systemy EPR
LégifranceLégifrance — Code de l'environnement
Co faktycznie rozstrzyga Incoterm
Incoterms to handlowe formuły dostaw. Odpowiadają na pytania, kto organizuje i opłaca transport, gdzie ryzyko przechodzi ze sprzedawcy na kupującego i kto załatwia formalności eksportowe i importowe. Opracowuje je ICC, a stosuje się je dlatego, że strony wpisują je do umowy.
Właśnie dlatego nie mogą rozstrzygać o EPR. Rozszerzona odpowiedzialność producenta to obowiązek ustawowy wobec państwa francuskiego, administrowany przez ADEME i eko-organizacje. Dwie firmy mogą ustalić między sobą, kto za co płaci; nie mogą ustalić między sobą, kto ponosi obowiązek publicznoprawny. Liczy się wyłącznie kryterium ustawowe.
Kryterium i co wynika z każdego Incoterm
ADEME ujmuje to w jednym zdaniu: producentem jest każda osoba, która w ramach działalności zawodowej jako pierwsza wprowadza produkt na rynek francuski. Zastosowanie do typowych formuł:
| Formuła | Co rozstrzyga handlowo | Kto jest producentem |
|---|---|---|
| DDP — delivered duty paid | Dostarczają Państwo pod drzwi kupującego i opłacają cło i odprawę | Zależy od kupującego. Odsprzedawca sam otwiera rynek francuski; firmowy użytkownik końcowy — nie, więc wtedy są nim Państwo |
| DAP — delivered at place | Państwo dostarczają, kupujący dokonuje odprawy i płaci cło | Ta sama odpowiedź. To, że kupujący odprawia towar, samo w sobie nie czyni go pierwszym, który wprowadza towary na rynek |
| EXW — ex works | Kupujący odbiera z Państwa zakładu za granicą i robi całą resztę | Zwykle kupujący: importuje i wprowadza towary na rynek francuski |
| FCA, CPT, CIP | Ustalenia transportowe między stronami | Neutralne — decyduje to, kto pierwszy wprowadza towary na rynek |
Proszę zauważyć, co się powtarza. W każdym wierszu Incoterm zmienia sytuację handlową, a odpowiedź i tak zależy od tego, kim jest Państwa klient i co robi dalej.
Pytanie, które naprawdę rozstrzyga
Nie „jakiego Incoterm użyliśmy?”, tylko: czy mój klient odsprzedaje, czy używa towarów?
- Odsprzedaje — dystrybutor, hurtownik lub sprzedawca detaliczny, który kupuje na własny rachunek i sprzedaje dalej. Ta firma otwiera rynek francuski i jest producentem. W tym kanale są Państwo poza obowiązkiem, niezależnie od Incoterm.
- Używa — fabryka, hotel, restauracja, biuro, warsztat lub laboratorium, które zużywa towary. To użytkownik końcowy, więc nikt po Państwu nie wprowadza towarów na rynek. Państwo są producentem i obowiązek jest Państwa.
Profesjonalni użytkownicy końcowi są użytkownikami końcowymi. Sprzedaż B2B nie wyłącza Państwa z EPR; zmienia kategorię, a od 1 stycznia 2027 r. opakowania profesjonalne mają własny system — zobacz kto jest producentem opakowań profesjonalnych.
Dwie rzeczy, które też nie zmieniają odpowiedzi
- Importer of record. Jeśli Państwa francuski klient jest importerem of record i odsprzedaje, to on jest producentem — ale wynika to z tego, że jest pierwszy na rynku, a nie z dokumentów celnych. Jeśli klient jest importerem of record, a towary są na jego własny użytek, warto dokładnie sprawdzić, kto naprawdę jest pierwszy na rynku, zamiast zakładać, że etykieta to rozstrzyga.
- Francuski numer VAT. Jego posiadanie nic nie zmienia w statusie producenta ani w obowiązku przedstawiciela — zobacz czy francuski numer VAT oznacza siedzibę.
Proszę to zapisać
Ponieważ odpowiedź zależy od tego, co robi Państwa klient, warto zapisać w umowie, na czym Państwo polegali: czy kupujący nabywa w celu odsprzedaży, czy na własny użytek, i która strona rejestruje się w EPR. To nie przenosi obowiązku — nic między stronami tego nie zrobi — ale dokumentuje podstawę, na której uznali Państwo, że obowiązek Państwa nie dotyczy, a tego właśnie będą Państwo potrzebować, jeśli kiedykolwiek padnie to pytanie.
Najczęściej zadawane pytania
Czyli DDP nigdy nie czyni nas producentem?
DDP ani nie czyni Państwa producentem, ani nie sprawia, że nim nie są. To po prostu nie jest kryterium. Przy DDP mogą Państwo być producentem, ale z powodu tego, komu sprzedają, a nie z powodu Incoterm.
Nasza umowa mówi, że za wszystkie lokalne wymogi odpowiada kupujący. Czy to działa?
Rozkłada ryzyko między Państwem a kupującym i może dać roszczenie umowne, jeśli coś pójdzie nie tak. Nie przenosi obowiązku ustawowego wobec państwa francuskiego. Jeśli prawo czyni Państwa producentem, ADEME i eko-organizacje zwracają się do Państwa.
Sprzedajemy francuskiemu dystrybutorowi, a także bezpośrednio kilku francuskim fabrykom. Co wtedy?
Obie role naraz, co jest normalne. W kanale dystrybutora producentem jest dystrybutor; w sprzedaży bezpośredniej — Państwo, i już sama ta sprzedaż uruchamia rejestrację i obowiązek przedstawiciela. Deklarują Państwo wolumeny, które sami wprowadzają na rynek, a nie te, które wprowadza dystrybutor.
Czy ma znaczenie, że mamy siedzibę w innym kraju UE, a nie poza UE?
Nie w tej kwestii. Art. L. 541-10-9-1 dotyczy każdego producenta bez siedziby we Francji, z UE czy spoza UE. Polska, włoska czy niemiecka firma sprzedająca bezpośrednio francuskim użytkownikom końcowym jest w takiej samej sytuacji jak chińska czy amerykańska.
